Mais conserveert toch zichzelf?

De regionale verschillen in de mais zijn waarschijnlijk nog nooit zo groot geweest als dit jaar. Hoewel het warme en vochtige weer van afgelopen weken de mais veel goeds heeft gedaan, blijven de verschillen in met name de zetmeelopbrengst zichtbaar. Dit heeft gevolgen voor de conservering. 

Gevolgen korter groeiseizoen

Door de aanhoudende regenval in het voorjaar, is het groeiseizoen voor de mais op veel percelen een stuk korter. Dit heeft een aantal gevolgen waar we rekening mee moeten houden tijdens de conservering van het gewas. 

1. Lagere zetmeelproductie: enerzijds doordat er geen bestuiving heeft plaats gevonden waardoor de kolf geen of nauwelijks maispitten vormt en anderzijds doordat de mais onvoldoende tijd (minimaal 120 dagen) heeft gehad zetmeel te vormen. 
2. Latere afrijping: de plant krijgt onvoldoende tijd en in sommige gevallen te weinig lichtintensiteit om af te rijpen.  
3. Meer ruwe celstof: de verhouding tussen kolf en stengel is niet optimaal. Meer ruwe celstof is moeilijker te verteren en broeigevoeiliger
4. Dunnere stengels: laat gezaaide mais wil een korter groeiseizoen compenseren en snel de hoogte in gaan, wat zorgt voor dunnere en daarmee ook kwetsbare stengels. 

Hoge infectiedruk

Niet alleen het vochtige weer maar ook het gebrek aan kolven, zorgt voor een hogere infectiedruk van schimmels. Maisplanten kunnen de geproduceerde suiker niet omzetten naar zetmeel. Het suikerrijke gewas is aantrekkelijk voor luizen waardoor de plant beschadigd en extra gevoelig is voor schimmelinfecties. We zien nu al meer builenbrand, bladvlekkenziekte en fusarium in het gewas. 

Kans op boterzuur

Ook de worteldiepte baart dit jaar zorgen. Door de vele regen hoefde plant zich niet diep te wortelen om aan voldoende water te komen. Een oppervlakkige beworteling in combinatie met de dunne stengels vergroot het risico dat bij harde wind het gewas knakt of legert en met grond vervuild raakt. Tijdens het hakselen kan hierdoor meer verontreiniging in de kuil komen, wat weer kan leiden tot boterzuur.

Een goede maiskuil is een keuze

Om een goed eindproduct te krijgen zijn melkzuurbacteriën nodig. Deze zorgen ervoor dat de pH snel daalt en de kuil stabiel wordt en blijft. Na het openen van een kuil is melkzuur echter bijna niet effectief tegen gisten en schimmels. Daarvoor is azijnzuur nodig. Dit remt de ontwikkeling van gisten en is daardoor preventief tegen broei. Kuilen zonder een inkuiltoevoegmiddel bevatten vaak niet meer dan 1 tot 1,5% azijnzuur. Dit is altijd te weinig om tot een goede broeiremming te komen. 

Behoud zetmeel

Het weinige zetmeel in de mais, wil je na de conservering behouden. Doordat in onbehandelde kuilen gisten en schimmels actief blijven, verliezen deze ongeveer 10% zetmeel t.o.v. behandelde kuilen. Uitgaande van een maisoogst van 50 ton vers product met 350 kg zetmeel/kg ds en ds% van 35% levert een ha mais ongeveer 6.125 kg zetmeel op. 10% verlies is dus 612 kg zetmeel wat overeenkomt met 1.000 kg maismeel. Toch een kostenpost van zo’n € 245 die door een investering van € 61,50 voorkomen had kunnen worden. Een ROI van 1 op 4 dus!