‘Je moet scherp aan de wind zeilen, anders blijf je niet’

‘Alle neuzen moeten dezelfde kant op staan en dat betekent heldere afspraken met elkaar maken’, is de ervaring die Rinus opgedaan heeft uit de tijd dat hij met zijn broers in maatschap zat. Inmiddels zit hij met zijn drie zonen Jan (27), Egbert (23) en Bertus (21) aan tafel en is de stip op de horizon helder: een volwaardig bedrijf voor alle drie de broers. ‘Net zoals ik het destijds met mijn broers heb gedaan. Het draaiboek ligt klaar’, vertelt Rinus. 

Harmonica

Dat dit geen standaarddraaiboek is, is duidelijk. ‘Mijn vader en zijn broers hebben het bedrijf laten groeien om het vervolgens te splitsen in kleinere zelfstandige bedrijven. Die laten we weer groeien zodat we straks weer kunnen splitsen, als een soort harmonica’, vertelt Jan. Hij houdt zich voornamelijk met de machines en het landwerk bezig, terwijl Bertus verantwoordelijk is voor het voeren. Egbert en Rinus richten zich met name op de fokkerij en koeien. 

Eigen verantwoordelijkheid

Hoewel ieder zijn eigen verantwoordelijk krijgt en neemt, weten ze alle vier wat er binnen het bedrijf speelt en kunnen ze elkaars taken overnemen. ‘We houden elkaar goed op de hoogte. Als Bertus het rantsoen aanpast, dan weten mijn vader en ik dat we de mest extra in de gaten moeten houden’, noemt Egbert als voorbeeld. ‘Natuurlijk hebben we weleens verschillende ideeën, maar dan gaan we met elkaar om de tafel en komen we er altijd wel uit’. 

Per kg melk wat overhouden

De ondernemers zitten niet alleen met elkaar, maar ook met verschillende adviseurs om de tafel. ‘Het is de kunst om de wetgeving voor je in plaats van tegen je te laten werken. Daarom zitten we ook met adviseurs van buiten de sector aan tafel. Je moet scherp aan de wind zeilen, want anders blijf je niet. Een grote boer is niet een boer met veel koeien, maar een boer die per kilogram melk wat geld overhoudt’, is de overtuiging van senior. 

Direct naar hoofdstuk 4 en 5

En ook in de advisering is het ondernemersgezin niet op zoek naar standaardantwoorden. ‘We zoeken iemand die een stap verder denkt en waarbij je het gevoel hebt dat je elkaar kunt versterken’, stelt Egbert. Toen vorig jaar het celgetal bij de koeien opliep kwamen de adviezen uit verschillende hoeken. ‘De meeste adviseurs bleven bij het eerste hoofdstuk van het boek hangen en kwamen met standaardoplossingen die we zelf ook wel konden verzinnen. Lennard ging direct naar hoofdstuk 4 en 5. Hij keek naar het complete plaatje’, doelt Bertus op de samenwerking met rundveespecialist Lennard Zoet. 

Vicieuze cirkel

Het eerste wat Lennard onderzocht was de weerstand van de koeien. Er bleek een seleniumtekort en de kuilen die gevoerd werden bleken niet van beste kwaliteit. ‘We hebben twee jaar op rij slechte voorjaarskuilen gehad. Uit de analyses leek het nog wel goed, maar de koeien konden er niets mee. Ze namen de kilogrammen droge stof niet op. Dan hebben ze dus minder energie en gaat de weerstand onderuit. Alle beestjes die dan op de loer liggen, krijgen ze te pakken’, verklaren de ondernemers de celgetalstijging. ‘Je zag aan de koeien dat ze zich niet lekker voelden. Ze herkauwden te weinig, waren sloom, gingen te weinig liggen en dan kom je in een vicieuze cirkel terecht. Het aantal subklinische mastitis steeg en er was geen duidelijke oorzaak voor te vinden. Er was geen peil op te trekken’, vult Egbert aan.